Το χιόνι έλιωσε. Τέλος.

Σήμερα εξαφανίστηκε από την Αθήνα και το τελευταίο ίχνος χιονιού.. εκείνου του χιονιού που με τόση αγάπη και όρεξη περιμέναμε.. αλλά τελικά μας έφαγε για άλλη μια φορά η γκρίνια.

Είναι τέτοια η ανθρώπινη φύση που τελικά όταν κατέχουμε κάτι ποσώς μας ενδιαφέρει και φυσικά το αγνοούμε σα να μην υπάρχει. Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο για να καταλάβουμε ΤΟΤΕ πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε την υγεία μας. Πρέπει να μας κόψουν το νερό και ΤΟΤΕ θα κατανοήσουμε τη σημασία του... αλλά τη σπατάλη θα τη συνεχίσουμε κανονικά όταν το κατέχουμε.. κάπως έτσι έγινε και με τα χιόνια.

Ήδη απο το καλοκαίρι ο κόσμος έλεγε.. "άντε να έρθει ο χειμώνας!.. άντε να κάνει και λίγο κρύο".. και να λοιπόν που ήρθε! Άλλαξε κάτι? Τώρα ο κόσμος γκρινιάζει. "Τι κρύο είναι αυτό.. που ακύρωσα το ένα...που έχασα το άλλο.. που δεν μπορώ να βγω".. κλπ.

Είναι και αστείο και ταυτόχρονα θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους να περιμένουν να έρθει κάτι.. και όταν έρθει και το νιώσουν ότι υπάρχει, απλά να το ξεχάσουν. Κάπως έτσι έγινε και με το χιόνι... Όλη η Αθήνα έλεγε "να δούμε και λίγο χιόνι"... και ναι.. "και πότε θα χιονίσει" και μάλιστα όταν χιονίζει τρέχουμε στα παράθυρα σα να βλέπουμε πυροτεχνήματα με τις ίδιες εκφράσεις "Ααααα... κοίτα κοίτα! χιονίζει!..." κλπ .. και τώρα ερχόμαστε στο εξής θέμα:

Ξημερώματα Κυριακής και ξημερώματα Δευτέρας όλη η Αθήνα ήταν ντυμένη στα λευκά.
Και εκεί που περίμενα να δω τον κόσμο να γελάσει... να τρέξει.. να παίξει και να νιώσει στα χέρια και κυρίως στο μυαλό του το χιόνι.. άρχισαν πάλι οι γκρίνιες..

"Πού να τρέχω τώρα με το χιόνι - δεν βαριέσαι - βλ. ο κλασσικός "Ωχαδερφισμός" που διακρίνει την πλειονότητα των Ελλήνων.. και "Ρε γαμώτο με το χιόνι... που δεν μπορώ να πάω εδώ.. δεν μπορώ να πάω εκεί... που θα αργήσω.. που χάλασε το ένα.. που δεν λειτουργεί το άλλο... " και πωπω ... καταστροφή τελικά το χιόνι.

Και σε ρωτάω λοιπόν εσένα μικροαστικέ Νεοέλληνα που με τόση χαρά και όρεξη περίμενες αυτό το χιόνι.. και έτρεχες στο παράθυρο να το δεις.. ούτε μια στιγμή δεν σε είδα να το πιάνεις στα χέρια σου με όρεξη.. ούτε μια στιγμή δεν σε είδα να το βλέπεις και να χαμογελάς. Αντί να τρέξεις να το χαρείς όσο προλαβαίνεις.. έτρεχες να παραπονεθείς και να κλαυτείς για άλλη μια φορά.. αλλά sorry my dear. Δεν θα σου κάνει τη χάρη το χιόνι να σε περιμένει. Γιαυτό και λιώνει όπως όλες εκείνες οι όμορφες στιγμές που πάντα κρατούν λίγο.. θα μπορούσαν όμως να κρατούν και για πάντα.. στο χέρι μας είναι..

Ξημερώματα Παρασκευής 22.02.2008. Το χιόνι έλιωσε. Τέλος.