Όταν θα φεύγω ...

A whole new world

Βραβευμένο με Οscar καλύτερου τραγουδιού και μουσικής, βραβείο Grammy και χρυσή σφαίρα, το "A whole new world" ομολογώ οτι με άγγιξε, όταν το 1993 είδα και την ταινία.

Με αφορμή λοιπόν το προηγούμενο ποστ, ας ακούσουμε την αυθεντική εκτέλεση. Θα ήθελα να το μοιραστώ σήμερα μαζί σας και να σας ταξιδέψω σε ένα γλυκό και αξέχαστο παρελθόν..

Για όποιον θέλει να το ακούσει και στα Ελληνικά...

http://www.youtube.com/watch?v=T4qsNvvdzYs

Καλησπέρα σε όλους.

Nick Pitera

Night clubbing

Ο Αεροπόρος την 1η Ιουνίου του 2007 επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Scape, το οποίο και διεκδικεί με διαφορά το πρώτο βραβείο για τις πιο πολλές επισκέψεις σε ένα χρόνο (27) ενώ δεύτερο έρχεται το Kazarma (8 φορές) και τρίτο τo Sodade (3 φορές).

Επίσης σε διάστημα ενός χρόνου επισκέφτηκε τα ακόλουθα night clubs: Σιδεράδικο, Underworld, An club, Mao, Venti, Hall, Jolly, Salon de Oro, Γρανάζι, Moe, Mayo, Dada, Eli Ela. Να αναφέρω και το Cavo Paradiso στη Μύκονο?.. ας το βάλουμε κι αυτό.

Night clubbing ... Απαραίτητο για όλους εκείνους που θέλουν να ξεφύγουν λίγο απο τη ρουτίνα και την προβλέψιμη καθημερινότητα. Καλή μουσική και καλός κόσμος. Δεν παίζει ρόλο το μέρος. Και μόνο το άρωμα της εξόδου, η ένταση του πλήθους και ο παλμός μπορούν να σου γεμίσουν τις μπαταρίες για την επόμενη εβδομάδα.

Η ζωή είναι μικρή. Νέες γνωριμίες, περιπέτειες, εκπλήξεις, ανατροπές, φάσεις και αντιφάσεις, όλα μας τα κρύβει η νύχτα. Αξίζει να είμαστε σύμμαχοί της. Για πείτε μου και εσείς πού γυρίζατε ένα χρόνο..?

Σαν σήμερα ...

Βούτηξα πάλι στον απέραντο ωκεανό σου. Το νερό στέγνωσε επάνω στο δέρμα μου μα είχε αφήσει κάποια σημάδια. Πέρασε ένας χρόνος. Το άρωμά σου ίδιο. Τα χρώματά σου ίδια. Το βλέμμα σου άλλαξε. Όταν γνωριστήκαμε με φλέρταρες να μείνω. Κατάφερα και έφυγα. Με ήθελες κοντά σου. Σε χρειάζομαι. Το ξέρεις.

Σου μίλησα άσχημα. Σε έβρισα. Πάντα ήθελα να σε αφήσω. Πάντα είχα κάποιο λόγο για να μείνω. Όταν έφυγα μακριά σου το μετάνιωσα. Σε ξαναβρήκα. Ήσουν εκεί. Ξαναζώ ένα παλιό μου όνειρο. Κάτι λείπει. Είναι το πάθος. Είναι η μαγεία. Έχω μεγαλώσει. Έχεις αλλάξει. Ήθελα απλά να θυμηθώ. Συγγνώμη αν σε ενόχλησα. Δεν θα κάτσω πολύ.

Λέω να φύγω. Δεν μου πάει η καρδιά. Πρέπει όμως ...

Τί θέλει να πει ο ποιητής ?

Αυτό αγαπητοί μου φίλοι έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Δεν είναι δικό μου χειρόγραφο. Περιμένω τις θεωρίες σας ή την επεξήγηση των συμβολισμών. Άντε σας έβαλα σε σκέψεις πάλι :P

Καλό ΠΣΚ σε όλους!

The Catcher in the Rye

Όποτε περνούσα έξω απο το Central Park είχα την ίδια απορία. Το χειμώνα, που πέφτει η θερμοκρασία και παγώνει η λίμνη , πού πάνε όλες αυτές οι πάπιες?... Το είχα πραγματικά απορία.

Φαντάζομαι όλα εκείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιχνίδι σε ένα μεγάλο χωράφι απο σίκαλη. Χιλιάδες πιτσιρίκια. Και δεν είναι κανένας εκεί εκτός απο μένα. Εγώ στέκομαι σαν φύλακας, στο χείλος ενός γκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στον γκρεμό, θέλω να πω, αν τρέχουν και δεν βλέπουν πού πάνε. Πρέπει να πετάγομαι απο κάπου και να τα πιάνω.

Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα είμαι ο φύλακας στη σίκαλη. Είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να κάνω.. στα αλήθεια. Παραφράζουμε το ποίημα του Robert Berns, στο οποίο λέει " όταν ανταμώνεις κάποιον που έρχεται απο τη σίκαλη". Νομίζω θα ταίριαζε καλύτερα το " όταν πιάνεις κάποιον που έρχεται απο τη σίκαλη.."

"Εχω την εντύπωση οτι οδεύεις ολοταχώς σε μια τρομακτική πτώση. Ειλικρινά όμως δεν ξέρω τί λογής.. Μπορεί να είναι απο εκείνες τις πτώσεις, που όταν μπεις για παράδειγμα στα τριάντα, κάθεσαι σε ένα μπαρ και μισείς όλους όσους μπαίνουν μέσα... ή μπορεί να καταλήξεις σε κάποιο γραφείο και να πετάς συνδετήρες στην πιο κοντινή δακτυλογράφο. Δεν ξέρω.. καταλαβαίνεις καθόλου τί εννοώ" ?

Αυτή η πτώση που νομίζω πλησιάζεις πρέπει να είναι ένα ξεχωριστό είδος πτώσης, τρομερό. Ο άνθρωπος που πέφτει δεν μπορεί να νιώσει ούτε να ακούσει τον εαυτό του να γκρεμίζεται.. Αυτή η μοίρα περιμένει τους ανθρώπους που σε κάποια στιγμή της ζωής τους γύρευαν κάτι που δεν μπορούσε να προσφέρει το περιβάλλον τους. Ή που πίστευαν οτι δεν μπορούσε να τους το προσφέρει. Που έπαψαν να το γυρεύουν. Που παραιτήθηκαν, πριν καλά καλά ξεκινήσουν... με παρακολουθείς? - Μάλιστα κύριε. - Σίγουρα? - Ναι.

"Δε θέλω να σε τρομάξω. Θαρρώ πως σε βλέπω καθαρά να πεθαίνεις ευγενικά, με τούτο ή τον άλλο τρόπο, για κάποια υπερβολικά ανάξια υπόθεση.. Αν σου γράψω κάτι θα το διαβάσεις προσεκτικά" ? - "Ναι βέβαια" του λέω. Δεν γράφτηκε απο πραγματικό ποιητή.

Είναι γραμμένο απο ένα ψυχαναλυτή. Κοίτα λοιπόν τί λέει: ' Γνώρισμα του ανώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να πεθάνει ευγενικά για μια υπόθεση. Γνώρισμα του ώριμου ανθρώπου, είναι πως θέλει να ζήσει ταπεινά για αυτήν.΄ Σηκώθηκε και έβαλε ακόμα λίγο ποτό στο ποτήρι του. Είπα ευχαριστώ και το έβαλα στην τσέπη μου.

Ο φύλακας στη σίκαλη. Ένα έργο του J.D. Salinger. Δεν ξέρω ποιοί απο εσάς το έχετε διαβάσει, εγώ σήμερα το τελείωσα. Μπορεί να σας φανεί μονότονο σαν υπόθεση, αλλά την ουσία την ανακαλύπτει κανείς αφού έχει περάσει καμιά εικοσαριά κεφάλαια και 200 σελίδες... προς το τέλος δηλαδή. Υπομονή θέλει και χρόνο. Αξίζει να το διαβάσετε.

Περικοπές .. και διακοπές

Κάτω από τα όρια της φτώχειας ζεί το 18% των Ελλήνων, σύμφωνα με έκθεση της VPRC για τα ελληνικά νοικοκυριά. Η παρούσα έκθεση αποκαλύπτει ότι 1.600.000 άνθρωποι δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες με το εισόδημά τους με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να αναζητούν δεύτερη εργασία.

Οι συνταξιούχοι αναδεικνύονται σε «πρωταθλητές» φτώχειας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 11% των συνταξιούχων καταφεύγει στην περιστασιακή εργασία για να επιβιώσει, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς στηρίζονται στα παιδιά τους.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς ένας στους τρεις ιδιωτικούς υπαλλήλους (30%) στρέφεται στην οικογένειά του για να καλύψει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Πρόκειται για 550.000 ανθρώπους περίπου, εργαζομένους των 700- 1.000 ευρώ.

Σε χειρότερη μοίρα βρίσκονται οι δημόσιοι υπάλληλοι με μεσαία εισοδήματα οι οποίοι διεκδικούν τον τίτλο των «Πρωταθλητών του δανεισμού». Αυτή η κατηγορία εμφανίζεται να έχει τα υψηλότερα ποσοστά δανείων και καρτών και ταυτόχρονα νιώθει τη μεγαλύτερη πίεση για την αποπληρωμή τους.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της οικονομικής πίεσης, μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, αναζητούν δεύτερη δουλειά. Ένας στους πέντε δημόσιους υπαλλήλους ανήκει σ΄ αυτή την κατηγορία, ενώ δεύτερη δουλειά κάνει και το 15% των ιδιωτικών υπαλλήλων.


Την ίδια ώρα, το 41% των Ελλήνων δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα έστω για μία εβδομάδα διακοπών τον χρόνο, ενώ περίπου ένας στους τέσσερις κάνει περικοπές ακόμη και στο φαγητό. Αυτό σημαίνει οτι περίπου 4.500.000 Έλληνες φέτος δεν είναι σε θέση να πάνε διακοπές έστω και μια εβδομάδα..

Αξίζει να αναφερθεί ότι το συνολικό χρέος των Ελληνικών νοικοκυριών σε χορηγήσεις πιστωτικών καρτών και καταναλωτικών δανείων, ξεπερνά τα 30 δισ. ευρώ. Αυτό συνεπάγεται με 1.500.000 πιστωτικές κάρτες και 2.500.000 καταναλωτικά δάνεια που παραμένουν ανεξόφλητα!

Αντίο Νίκο ...

"Τρία πράγματα φοβάμαι στη ζωή. Τη μοναξιά, τη φυλακή και το θάνατο... Υπάρχει ένα είδος εφιάλτη που βλέπω πιο συχνά. Ότι έχω ξυπνήσει –και είμαι σίγουρος μέσα στον ύπνο μου ότι είμαι ξύπνιος– και δεν μπορώ να κουνηθώ, και αυτό είναι φυσικό αφού κοιμάμαι".

"Όταν ήμουν μικρός, διάβαζα τον «Δράκουλα» του Στόουκερ. Μάλλον, με πήρε ο ύπνος και έπεσε το βιβλίο δίπλα μου. Ονειρεύτηκα, λοιπόν, ότι ερχόταν καταπάνω μου ο Δράκουλας, τον οποίο τραβούσε το βιβλίο. Ήταν φρικτό. Αλλά έχει και μια ηδονή ο τρόμος".

Ξημερώματα Τετάρτης 4 Ιουνίου. Ο Νίκος Σεργιανόπουλος βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παγκράτι, γυμνός μέσα σε μια λίμνη αίματος. Εκδίκηση ή πάθος? Στέρηση ή υστερία? Μια προσωπικότητα. Ενας άνθρωπος. Ένα βλέμμα. Μια ζωή.

Δεν είναι ο τόπος. Είναι ο τρόπος. Δεν είναι το μέσο. Είναι το άμεσο. Δεν είναι η δόξα. Το τέλος είναι άδοξο... Αντίο Νίκο.

Αλήθεια ή ψέματα?

Tell me lies.. tell me sweet little lies!

Μετά απο πρόσκληση του Αλεξάκη και του Equilibrium αποφάσισα να συμμετέχω και γω σε αυτό το παιχνίδι, τροποποιώντας κάποιες παραμέτρους. Θα σας πω 4 ιστορίες. Μπορεί και οι 4 να είναι ψέματα, μπορεί και οι 4 να είναι αλήθεια. Μπορεί μία, μπορεί δύο. Αφήνω λοιπόν τη φαντασία σας να οργιάσει και αφού ακούσω τη γνώμη σας, θα ανακοινώσω τις απαντήσεις.

#1. Ήταν 4:00 τα ξημερώματα όταν άκουσα ένα πυροσβεστικό όχημα να σταματά κάτω απο το σπίτι μου. Ήταν εμπρησμός. Κάποιος είχε βάλει φωτιά σε ένα αυτοκίνητο. Όταν κατέβηκα να δω τί είχε γίνει, ποιόν λέτε να αντίκρισα! Τον Αλέξη Γεωργούλη! Μου είπε οτι περνούσε τυχαία, είδε τη φωτιά και κάλεσε την πυροσβεστική. Συστηθήκαμε και υποσχέθηκα να τον δω στο θέατρο.

#2. Έχω πάει για καφέ με την πανέμορφη σύζυγο του Άδωνη Γεωργιάδη, Ευγενία Μανωλίδου. Την είχα ακούσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Την κάλεσα στο στούντιο να της μεταφέρω τις εντυπώσεις και τις ευχές μου, ανταλλάξαμε κινητά και μετά απο λίγες μέρες βρεθήκαμε. Της έδωσα να ακούσει ένα δικό μου ορχηστρικό έργο. Ήταν πολύ ευχάριστη προσωπικότητα και έχουμε κρατήσει επαφή.

#3. Στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, συμμετείχα ως εθελοντής ερμηνευτής, τραγουδώντας τον Ολυμπιακό ύμνο με τη χορωδία. Ήταν μοναδική εμπειρία για μένα. Έχω φυλάξει εκτός απο την πολύχρωμη στολή του εθελοντή, και το καρτελάκι με τη διαπίστευσή μου.

#4. Αυτό που με προβληματίζει και το εκφράζω πολλές φορές στους φίλους και την οικογένειά μου, είναι οτι ποτέ δεν έχω εισαχθεί σε νοσοκομείο. Δεν έχω σπάσει ποτέ στη ζωή μου ούτε χέρι, ούτε πόδι, ούτε έχω φορέσει ποτέ γύψο. Επίσης την τελευταία πενταετία δεν έχω ανεβάσει ποτέ πυρετό.. Μήπως είμαι ο Αντίχριστος?

Θυμηθείτε. 4 αλήθειες, 4 ψέματα. Μπορεί ένα απο αυτά να είναι ψέμα. Μπορεί ένα απο αυτά να είναι αλήθεια. Μπορεί και τα 4. Περιμένω..

Η απάντηση σε λίγες μέρες :)