Παγκόσμιο σύμβολο της απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων.
Ο Αεροπόρος την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφτηκε για πρώτη φορά το ιστορικό club Λάμδα και πήρε την πρωτοβουλία να μοιραστεί αυτή τη μοναδική εμπειρία μαζί σας.
Λίγο οι κακές φήμες, λίγο οι σκοτεινές ιστορίες και περιπέτειες φίλων και γνωστών ήταν αρκετές για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και να απομυθοποιήσουν μια και καλή αυτό το μέρος.
Το μαγαζί άνοιξε το 1993 και μέχρι το 1998 που άνοιξε το Sodade και όλα τα παρεμφερή σχετικά μαγαζιά στο Γκάζι θεωρείτο must για το Αθηναϊκό σχετικό κοινό.
Μια εποχή όπου το Internet ήταν κάτι άγνωστο και η μόνη διέξοδος κοινωνικής συναναστροφής με άλλα άτομα ήταν αυτό και άλλα 2 μαγαζιά. Τότε ήταν σαν το σημερινό Scape. Κοσμοσυρροή, παιχνίδι, διασκέδαση, φλερτ, επώνυμοι κι ανώνυμοι. Χρυσές εποχές που πέρασαν.
Σήμερα το Λάμδα διατηρεί ακόμη το ιστορικό του άρωμα, ακόμη εκείνους τους βρώμικους τοίχους. Ο αεροπόρος εξερεύνησε το μαγαζί σε όλα τα μήκη και πλάτη, υπο την προστασία και συνοδεία έμπιστου φίλου. Μετά απο αυτή την εμπειρία επισημένω κάποια points.
# Dark room
To dark room είναι διάδρομοι αγνώστων διαστάσεων και αγνώστων κατευθύνσεων. Επειδή η ορατότητα είναι μηδενική, μην κάνετε το λάθος να μπείτε μόνοι σας. Αν πάλι μπείτε, κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα βγείτε. Το dark room βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απο τις τουαλέτες γιαυτό καλό είναι να συνοδεύεστε και εκεί. Υπάρχουν πολλές σκοτεινές ιστορίες για το αυτό το ιστορικό dark room. Το σίγουρο είναι ένα. Είναι dark και σας περιμένει με άγριες διαθέσεις.
# Θαμώνες
Οι πιο συχνές ηλικίες που θα συναντήσει κάποιος εκεί, είναι άτομα άνω των 30. Αυτό σημαίνει οτι αν μπει κάποιος 25άρης θα αποτελέσει κινούμενο στόχο για όλο το μαγαζί. Στον αεροπόρο έκανε επίσης εντύπωση πως όλοι σχεδόν οι θαμώνες δεν ήταν με παρέα αλλά μόνοι τους! Κανείς απο αυτούς δεν χόρευε. Περίμεναν όλοι παραταγμένοι δεξιά κι αριστερά. Σαν κάτι να περίμεναν. Σε όλους υπήρχε ένα σκοτεινό λάγνο βλέμμα, ένα βλέμμα που σε κάνει προφανώς να αισθάνεσαι όχι και τόσο βολικά.
---------------------------------------------------
Ας περάσουμε τώρα στο δεύτερο μέρος του post που θα σας χαλάσει τη διάθεση. Sorry παιδιά.
Μετά απο αυτή την εμπειρία έχω να παραθέσω ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Ας πούμε οτι κάποιος βρίσκεται στην ηλικία των 35 και απο εμπειρίες, sex, σχέσεις κλπ είναι πλήρης. Ας πούμε οτι αυτό το άτομο είχε μια σχέση πολλά χρόνια, που κάτι έγινε και ξαφνικά τελειώνει. Και βρίσκεται στον αέρα. Και βρίσκεται σε αυτή την ηλικία. Και σας ρωτώ αγαπητοί μου φίλοι.
Τί θα κάνει αυτό το άτομο 35 χρονών?
Θα ανοίξει profile στο gaydar να ψωνίζεται? Θα περιφέρεται σε dark room? Θα κόβει βόλτες στο πεδίον του Άρεως? Μήπως θα παντρευτεί.. γιατί ίσως ανακαλύψει πως όλη αυτή η ιστορία δεν καταλήγει κάπου..? Τί σκοπό θα έχει στη ζωή του? Τί νόημα θα έχει πια η ζωή του? Αυτά τα ερωτήματα με βασάνισαν εκείνο το βράδυ βλέποντας εκείνους τους σκοτεινούς και δυστυχείς θαμώνες να περιμένουν. Να περιμένουν τί?
Άλλο ένα μίζερο και βρώμικο sex. Άλλη μια χάρτινη γνωριμία. Που σαν χαρτομάντιλο θα φυσίξουν τη μύτη τους και θα την πετάξουν στα σκουπίδια. Αυτή λοιπόν είναι η προοπτική του ανθρώπου? Ή για να το θέσω καλύτερα. Αυτή είναι η προοπτική ενός ομοφυλόφιλου? Να γίνει ένα σκουπίδι? Ένα αδέσποτο σκυλί? Μια τσούλα?
Κάποτε όλοι θα φτάσουμε σε μια ηλικία, που όλα αυτά που θεωρούμε παιχνίδια δεν θα υπάρχουν. Που απο την πολλή χρήση θα έχει επέλθει η φθορά. Και όταν ένα παιχνίδι έχει φθαρεί, παραμένει για πάντα μόνο του. Κάπου ξεχασμένο, αλλά μόνο του.
Το Λάμδα πάντα θα υπάρχει. Και τα πάρκα και το Gaydar. Πάντα και παντού θα υπάρχει αυτή η ελπίδα. Της υποτιθέμενης επιλογής. Του νέου κρέατος. Δεν ξέρω πού και πώς θα καταλήξει ο καθένας.
Εγώ αυτό που βλέπω είναι οτι οι άνθρωποι έχουν βάλει στόχο στη ζωή τους να είναι δυστυχισμένοι. Και μόνοι. Παλεύουν για να προκαλέσουν όχι την ευτυχία, αλλά τη δυστυχία. Κυρίως στον εαυτό τους και ύστερα στους άλλους. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει..
Αξίζει να επισκέπτεται κανείς τέτοια μέρη. Μέρη των εσωτερικών συγκρούσεων. Μέρη που προκαλούν αποστροφή όχι γιατί δεν τα θέλουμε, αλλά κατά βάθος, γιατί ποτέ δεν θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας να καταλήγει εκεί..
Καλό μήνα.
