Καλό καλοκαίρι :)

Και κάπου εδώ ήρθε η ώρα ο αεροπόρος να σας χαιρετίσει. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, μαυρισμένοι και ανανεωμένοι! Καλά να περάσετε όπου κι αν πάτε και φυσικά να μου έχετε καυτά νέα όταν γυρίσετε! Χαιρετώ σας και φιλώ σας :)

S CAPE - The ultimate summer collection

UPDATED: Το Σάββατο 2 Αυγούστου το cd παίχτηκε στο Scape! Το mix χωρίστηκε σε 3 διαφορετικά groups ( pop - rnb - Ελληνικά) ενώ η αναθεωρημένη έκδοση του album που έδωσα στο Scape περιλάμβανε το "Σε όποιον αρέσει" της Τάμτα αλλά όχι τα 1-2-3 και 15.

Και επειδή είναι καλοκαιράκι και δεν επιτρέπονται πολλά δάκρυα ... ο αεροπόρος σας ετοίμασε μια μοναδική συλλογή DJ mix απο ελληνικά και ξένα hits, που θα μετατρέψει σε club το δωμάτιο ή το αμάξι σας.

Σε 45 λεπτά περνούν σε μορφή non-stop οι μεγαλύτερες επιτυχίες, προσαρμοσμένες στα μέτρα ενός ιδανικού προγράμματος για ξέφρενο χορό και private party :P

Προς τιμήν του αγαπημένου club, η συλλογή ποντάρει στο να σας μεταφέρει το όλο "feeling" και να σας γεμίσει με ενέργεια για όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. To album είναι μια προσφορά του Aviator προς όλους τους αναγνώστες αυτού του blog! Καλή ακρόαση :P

Όταν δάκρυσε ο Αεροπόρος

In the end - Scott Matthew

Φεύγοντας απο το cinema, άρχισα να αναθεωρώ κάποια πράγματα για τον εαυτό μου.. Τόσο η ταινία όσο κι αυτό το τραγούδι που πέφτει στο τέλος, άσκησαν τεράστια επιρροή επάνω μου.

Philadelphia - Neil Young

Τελευταία σκηνή απο την ταινία "Φιλαδέλφεια", όπου ο Tom Hanks, υποδύεται έναν ομοφυλόφιλο που έχει προσβληθεί απο Aids. Η σκηνή αφορά στην οικογενειακή συγκέντρωση μετά την κηδεία του.. Πέρυσι είχα δει την ταινία μόνος μου σε dvd και έριξα το κλάμα της ζωής μου.. μετά το 01:30 ειδικά.. Το τραγούδι ήταν υποψήφιο για oscar.

Κάτι τους δένει - Ενδελέχεια

Πρόσωπα.. στιγμές.. αναμνήσεις.. όλα στροβιλίζονται στο μυαλό και η τέχνη προσπαθεί να βάλει τις σκέψεις σε μια τάξη.. Tο αποτέλεσμα οφθαλμοφανές. Αλέξη σε ευχαριστώ για την πρόσκληση..

Υπόγειες ιστορίες

Την προηγούμενη Τετάρτη το απόγευμα, με είδα στο μετρό.

Μόλις είχα αποβιβαστεί απο ένα βαγόνι και κατευθυνόμουν προς το ασανσέρ. Έτρεξα να με προλάβω, φώναξα και μια φορά δυνατά το όνομά μου, αλλά έκανα πως δεν με άκουσα λόγω της πολυκοσμίας και των ανακοινώσεων απο τα μεγάφωνα του σταθμού.

Γύρισα σπίτι προβληματισμένος, αφού δεν είναι και λίγο πράγμα να συναντά κανείς τον εαυτό του τυχαία σε ένα δημόσιο χώρο...

Ιστορίες στο μετρό. 16 συγγραφείς, 27 σταθμοί, 27 διαφορετικές ιστορίες. Φρέσκο σε κυκλοφορία με χορηγό την Athens Voice και βασισμένο στη στήλη του "σε είδα". Με μεγάλη δόση ρεαλισμού, ο κάθε συγγραφέας δίνει το προσωπικό του στίγμα μέσα απο την παράθεση αλληλοεξαρτώμενων γεγονότων και περιστάσεων.

Το μόνο του μειονέκτημα είναι οτι οι συγγραφείς δεν πιάνουν τον παλμό της νεολαίας και του πώς πραγματικά εξελίσσονται τέτοιου είδους περιστατικά. Έχει κάποιου είδους αυτοβιογραφικό χαρακτήρα αλλά σαν εγχείρημα δεν με έπεισε αρκετά. Ένα άλλο βασικό μείον, είναι οτι δεν έχει άμεση σχέση με το μετρό.

Οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ήρωες, θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε οποιοδήποτε χώρο ή μέσο. Σχεδόν κανείς απο τους συγγραφείς δεν εκμεταλλεύτηκε το βασικό concept που είχε σχέση με "υπόγειες" ιστορίες. Μερικές ιστορίες αξίζει να διαβαστούν. Εάν το έχετε διαβάσει, περιμένω τη γγώμη σας. Επειδή διαβάζεται σε μία μέρα, όποιος θέλει μπορεί να του ρίξει μια ματιά..

Καλό Π-Σ-Κ σε όλους!

Picture of Dorian Gray

Απο τα αγαπημένα βιβλία του Αεροπόρου. Ο Oscar Wilde με τη μοναδική γραφή του μας ταξιδεύει στο Λονδίνο του 19ου αιώνα, παραθέτοντας μέσα απο διαλόγους την κοσμοθεωρία του, απόψεις για τον έρωτα, την τέχνη και την ομορφιά. Ας θυμηθούμε κάποια αποσπάσματα.

Είναι ο θεατής και όχι η ζωή αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη. Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.

Ζηλεύω το πορτρέτο που μου ζωγράφισες. Γιατί αυτό πρέπει να διατηρήσει κάτι που εγώ πρέπει να χάσω? Κάθε στιγμή που περνάει, αφαιρεί κάτι απο μένα και προσθέτει σε εκείνο. Αχ, να γινόταν το αντίθετο!

Οι νέοι στις μέρες μας, φαντάζονται οτι το χρήμα είναι το παν. "Ναι" μουρμούρισε ο λόρδος Χένρυ... "και όταν μεγαλώσουν, βεβαιώνονται οτι είχαν δίκαιο.."

Ντόριαν.. ποτέ μην παντρευτείς γυναίκα στο χρώμα του άχυρου... - Γιατί Χάρυ ? - Γιατί είναι φοβερά συναισθηματικές. Μην παντρευτείς ποτέ Ντόριαν. Οι άντρες παντρεύονται γιατί έχουν κουραστεί. Οι γυναίκες γιατί νιώθουν περιέργεια. Και οι μεν και οι δε, απογοητεύονται.

Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, πάντα αρχίζει εξαπατώντας τον εαυτό του και πάντα καταλήγει εξαπατώντας τους άλλους.

Ένας μεγάλος ποιητής, ένας πραγματικά μεγάλος ποιητής, είναι το πιο αντιποιητικό πλάσμα που υπάρχει. Ο κατώτερος ποιητής, είναι πραγματικά γοητευτικός. Ζει την ποίηση που δεν μπορεί να γράψει. Οι άλλοι γράφουν την ποίηση που δεν τολμούν να ζήσουν..

Πίσω απο ένα αξιέπαινο αποτέλεσμα, κρύβεται κάτι ανήθικο ή κάτι τραγικό. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ρουφάμε το χρώμα της ζωής, αλλά ποτέ να μην θυμόμαστε τις λεπτομέρειές της. Οι λεπτομέρειες είναι πάντοτε χυδαίες.

Στη ζωή, μπορούμε να έχουμε μόνο μια μεγάλη εμπειρία, στην καλύτερη περίπτωση. Το μυστικό της ζωής είναι να ξαναζούμε αυτή την εμπειρία όσο πιο συχνά γίνεται. Ακόμα κι όταν έχουμε πληγωθεί απο αυτή, Χάρυ?.. ρώτησε η δούκισσα. -" Ειδικά όταν έχουμε πληγωθεί απο αυτή" .. απάντησε ο λόρδος Χένρυ.

Αχ Ντόριαν.. δεν ξέρεις τί λέει ο κόσμος για σένα. Σε έχουνε δει λένε, να βγαίνεις χαράματα απο κακόφημα σπίτια και να κυκλοφορείς μεταμφιεσμένος στα χειρότερα καταγώγια του Λονδίνου.. και στο εξοχικό σου σπίτι.. τί ζωή κάνεις εκεί?

Ο Oscar Wilde είχε πει πως ο Ντόριαν συμβολίζει αυτό που θα ήθελε να ήταν ο ίδιος, αν και η προσωπική του ζωή δεν απέχει πολύ απο τους έμμεσους συμβολισμούς. Το 1895 τιμωρείται με φυλάκιση 2 ετών για διάπραξη σοδομισμού. Στην φυλακή θα γράψει και το τελευταίο του έργο, το "De profundis" όπως ονομάστηκε, μια ερωτική επιστολή στο σύντροφό του, καθώς ο ίδιος ήταν ομοφυλόφιλος.

Ηφαιστίωνα αυτό το post στο αφιερώνω γιατί έχεις διαβάσει και τα 2 έργα. Οι υπόλοιποι.. είπαμε. Έχουμε και εκπτώσεις απο σήμερα, οπότε... βουρ!

Καλησπέρα σε όλους.

Alfred Kinsey

Διακεκριμένος Αμερικανός επιστήμονας που εκτός απο την ζωολογία και την εντομολογία, ασχολήθηκε με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, διεξάγοντας πολύτιμες έρευνες. Το 1947 ίδρυσε στο πανεπιστήμιο της Indiana, το ινστιτούτο έρευνας για το φύλο, την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και την αναπαραγωγή (Kinsey Institute), ενώ το 1948 κυκλοφορεί το βιβλίο "Sexual Behavior in the human male" το οποίο και αναστατώνει την κοινή γνώμη με τα αποτελέσματα των ερευνών του.

Στο βιβλίο μεταξύ άλλων, αποκαλύπτεται για πρώτη φορά οτι το 10% του υπο εξέταση πληθυσμιακού συνόλου, είναι ομοφυλόφιλοι. Επίσης εισάγεται για πρώτη φορά ο όρος "Bisexual". Παραθέτει μαζί με τα αποτελέσματα της έρευνας και μια κλίμακα σεξουαλικότητας, τη λεγόμενη "Κλίμακα του Kinsey" όπου διαχωρίζει σε 7 κατηγορίες όλες τις πιθανές εκδοχές του ανθρώπινου σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η κλίμακα του Kinsey:

Rating & Description

0 - Exclusively heterosexual
1 - Heterosexual, but incidentally homosexual
2 - Heterosexual, but more than incidentally homosexual
3 - Equally heterosexual and homosexual (Bisexual)
4 - Predominantly homosexual, incidentally heterosexual
5 - Homosexual, only incidentally heterosexual
6 - Exclusively homosexual
X - Asexual

Η κατανομή των ποσοστών έχει ως εξής. 1% στην βαθμίδα Χ. 10% στην 6η βαθμίδα. 5% στην 5η βαθμίδα. 5% στην 4η βαθμίδα. 12% στην 3η βαθμίδα. 15% στην 2η βαθμίδα. 30% στην 1η βαθμίδα και 22% στην μηδενική. Σχετικά με την 1η βαθμίδα, αναφερόμαστε σε str8 άτομα, που μπορεί να τύχει έστω και μία φορά στη ζωή τους να έχουν κάποιου είδους ομοφυλοφιλική εμπειρία.

Αν λάβουμε υπόψιν κάποια σημερινά δεδομένα, σίγουρα τα ποσοστά των βαθμίδων 1, 2 και 3 έχουν αυξηθεί. Ο αεροπόρος για καλή του τύχη, γνωρίζει άτομα απο όλες τις βαθμίδες, μέχρι την κατηγορία Χ που είναι μια φίλη του. Επίσης, γνωρίζοντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό, :-) θα ήθελε να ανακοινώσει και επίσημα, οτι ανήκει στην 5η βαθμίδα και όχι στην 6η. Αυτό σημαίνει οτι μελλοντικά ίσως και να αποκτήσει κάποια διαφορετική εμπειρία εάν φυσικά οι συνθήκες το ευνοούν (υπο την επήρεια αλκοόλ για παράδειγμα).

Οι περισσότεροι θα μου πείτε οτι οι ταμπέλες δεν βοηθούν σε κάτι, αλλά τουλάχιστον ένας σαφής διαχωρισμός θα πρέπει να γίνεται. Θεωρώ πως οι str8 ανήκουν στα 0-1-2 ενώ οι βαθμίδες 3-4-5 είναι μεταβατικά στάδια, που μετά την περίοδο "συνειδητοποίησης" εντάσσονται στα 0-1 ή 6 αντίστοιχα.

Ποιά είναι η γνώμη σας για τις έρευνες του Kinsey και για την κλίμακα σεξουαλικότητας? Αυτή τουλάχιστον την εγκρίνετε?

Θέατρο του παραλόγου

Ένα σφηνάκι γράφει ιστορία :P

Σάββατο 5 Ιουλίου. Δεν είχαν περάσει ούτε 2 λεπτά που κάθισα στην γιγαντιαία μπλογκοπαρέα, όταν ο σερβιτόρος του μαγαζιού μου άφησε ένα σφηνάκι βότκα, επισημαίνοντας οτι είναι κερασμένο απο έναν τύπο Χ σε μια απομακρυσμένη παρέα. Όταν τον είδα απο μακριά, λέω καλά άστο.. δεν ήταν για μένα ο τύπος.

Μετά απο λίγο είπα να επισκεφτώ την παρέα του, έτσι για το τυπικό της υπόθεσης. Αφού τον χαιρέτισα, παρατήρησα πως ακριβώς δίπλα του καθόταν ένα πολύ συμπαθητικό παιδάκι, ο Κ .. ;-) το οποίο μόλις με είδε σα να έπαθε κάτι. Είπα.. εδώ είμαστε.

Μετά απο λίγο επέστρεψα στην μπλογκοπαρέα, αλλά ο τύπος Χ με το σφηνάκι ξανάρθε να μου ζητήσει να ανταλλάξουμε κινητά. Είπα "θα περάσω να σας δω σε λίγο" και έτσι έγινε. Αφού αποχώρησαν οι μισοί απο την μπλογκοπαρέα, ξαναμεταφέρθηκα δίπλα έχοντας βάλει στο στόχαστρο τον φίλο του, τον Κ.

Ο Χ όμως που με γούσταρε εξίσου, άρχισε να ταράζεται, καθώς μιλούσα με το φίλο του και όχι με αυτόν. Ο K είχε σχέση αλλά ήταν σε φάση χωρισμού.. Με τον Χ δεν υπήρχε κάτι να συζητήσουμε και εκτός του ότι με κοιτούσε με μισό μάτι, είχε ξενερώσει.

Το κινητό

Δεν υπήρχε πιθανότητα να ανταλλάξω κινητό με τον Χ, καθώς δεν υπήρχε πιθανότητα να κάνουμε και κάτι πέραν εκείνης της νύχτας. Πώς όμως θα έπαιρνα το κινητό του φίλου του Κ, και όχι εκείνου? Βρήκα λοιπόν τη χρυσή τομή. Να ανταλλάξω κινητά και με τους δύο.

Έξω απο το Scape

Αφού ανταλλάξαμε κινητά, ο καθένας πήρε το δρόμο του, ενώ υποσχέθηκα στον Κ οτι δεν θα χαθούμε. Πάω λοιπόν στο Scape. Δεν περνάνε 5 λεπτά και σκάει μήνυμα απο τον Χ. "Κατάλαβα οτι την έπεφτες στον Κ. Βγαίνεις λίγο έξω να τα πούμε" ? Πάει λέω θα πέσει ξύλο σήμερα. Φωνάζω ενισχύσεις και βγαίνω στην είσοδο. "Κοίταξε" μου λέει. Η αλήθεια είναι οτι το σφινάκι δεν πήγαινε για σένα. Όταν έστειλα το σερβιτόρο, αλλάξατε θέσεις. Πήγαινε για το παιδί που καθόταν δίπλα σου" ( ο οποίος ήταν ο Alexis! ) !$%@

Καλώ λοιπόν να βγει έξω απο το Scape και ο Alexis, στον οποίο και καλά πήγαινε το σφηνάκι. Μου είχε πει βέβαια προηγουμένως "δεν χρειάζεται να τον φωνάξεις, μην φάω και δεύτερη χυλόπιτα".. Κλείνει η σκηνή, τον χαιρετώ με την ελπίδα να μην χρειαστεί να τον ξαναδώ.

Τα κλειδιά του Μπέμπη

Όταν έφυγε ο Μπέμπης απο την παρέα, ξέχασε και τα κλειδιά του. Ο Mahler φεύγοντας, μου έφερε τα κλειδιά στην άλλη παρέα που καθόμουν, νομίζοντας οτι είναι δικά μου. Εγώ όμως τα ξέχασα στο τραπέζι της άλλης παρέας, μην γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκουν, με αποτέλεσμα να τα πάρει ο Χ, νομίζοντας οτι είναι του Κ !&#$@

Και κει που έλεγα δεν θα τον ξαναδώ, αναγκάστηκα να τον πάρω τηλέφωνο και να του ζητήσω τα κλειδιά! Συναντηθήκαμε λοιπόν χθες για να μου τα δώσει, ενώ στα πλαίσια της συνάντησής μας, μου αποκάλυψε οτι ο Κ δεν ήταν φίλος αλλά ο πρώην του! $%&@ Επίσης μου αποκάλυψε οτι δεν τον χάλασε και πολύ που έγινε λάθος με το σφηνάκι, απλά τον είχα μπερδέψει με τη στάση μου. Τον χαιρέτησα για τελευταία φορά.

Όλα τα περιστατικά είναι αληθινά και διαδραματίστηκαν εντός 2 ωρών. Με τον Κ έχουμε κρατήσει επαφή. Καλησπέρα.

Happy birthday :)

Σήμερα αγαπητοί μου αναγνώστες ( έχει περάσει 12:00 μην κοιτάτε τί λέει επάνω) , ο αεροπόρος έχει γενέθλια! 21 χρόνια ζωής και επιβίωσης σε αυτόν τον πλανήτη. Κλασσικός καρκίνος βλέπετε, με σημαδιακή ημερομηνία γέννησης στις 08.07.1987. Εδώ υπάρχει η απάντηση για τη διεύθυνση του blog αλλά και τη διεύθυνση του mail μου.

Ξημερώματα 8ης Ιουλίου του 1987. Η προηγούμενη νύχτα είχε γράψει ιστορία για την Ελλάδα, καθώς μόλις είχαμε κατακτήσει το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του μπάσκετ... για όσους θυμούνται. Μέσα σε όλο τον πανικό, είπα και γω να κάνω εντυπωσιακά την εμφάνισή μου, παρεμποδίζοντας τους πανηγυρισμούς των γονέων αλλά και του μαιευτήρα. Δεν γνωρίζω αν η κατάκτηση του κυπέλλου συνέβαλε υποσυνείδητα στην αντιπάθειά μου για το μπάσκετ.

Μπορεί στην ηλικία των 18-19 να μην είχα επαφή με το περιβάλλον, αλλά μετά την ηλικία των 20-21 νομίζω οτι κάθε άνθρωπος ωριμάζει και αποκτά καθοριστικές εμπειρίες και βιώματα. Ανυπομονώ λοιπόν να δω πώς θα είμαι σε λίγα χρόνια...

Υ.Γ. Χρόνια πολλά στον Marvin the Martian, που γιορτάζει επίσης σήμερα! Μα τί συμπτώσεις κι αυτές!! :P

Λήθη και Αλήθεια

Κάποτε υπήρχε μια σπίθα που ήθελα να γίνει φλόγα. Σήμερα κατάλαβα γιατί παρέμεινε σπίθα. Προσπαθώ να θυμηθώ όλες εκείνες τις στιγμές. Στιγμές που δάκρυζα για κάτι που έχανα. Άστραφτε σαν χρυσός, μα οι φίλοι μου έλεγαν οτι ήταν λάσπη.

Προσπαθώ να θυμηθώ γιατί ήμουν τόσο ανόητος. Τόσο ανώριμος. Ένα παρελθόν γεμάτο σφάλματα. Γεμάτο απορίες. Γεμάτο εμπειρίες. Τότε ρωτούσα το γιατί. Σήμερα το κατανοώ. Η αλήθεια αργεί πάντα να φανεί. Δεν είναι τραγικό. Συμβαίνει. Tόσο απλά, τόσο αληθινά.

Σε είδα τότε, σε βλέπω σήμερα. Ανακαλύπτω μια αλήθεια. Την αλήθεια για το τί ήθελα να γίνει, για το τί τελικά έγινε. Προτιμώ αυτό που έγινε, γιατί η αλήθεια βρίσκεται εκεί.

Μέσα σου

Μπορεί να το ακούμε στα μεγαλύτερα Αθηναϊκά clubs, στο σπίτι αλλά και στο δρόμο απο τα διερχόμενα αυτοκίνητα, όπου κι αν βρεθούμε αυτό το ντουέτο θα μας ακολουθήσει όλη την καλοκαιρινή σεζόν. Δείτε τί γίνεται στο 02:20!

Mad Video Music Awards 2008. Η εντυπωσιακή αυτή εμφάνιση της Παπαρίζου κυριολεκτικά το απογείωσε. Μου έχει κολλήσει απίστευτα αυτές τις μέρες. Αποκλειστική ευθύνη φέρει ο Ρυθμός 949 και το Scape που το δείχνει κάθε φορά στο video wall :P

Όταν θα φεύγω ...

A whole new world

Βραβευμένο με Οscar καλύτερου τραγουδιού και μουσικής, βραβείο Grammy και χρυσή σφαίρα, το "A whole new world" ομολογώ οτι με άγγιξε, όταν το 1993 είδα και την ταινία.

Με αφορμή λοιπόν το προηγούμενο ποστ, ας ακούσουμε την αυθεντική εκτέλεση. Θα ήθελα να το μοιραστώ σήμερα μαζί σας και να σας ταξιδέψω σε ένα γλυκό και αξέχαστο παρελθόν..

Για όποιον θέλει να το ακούσει και στα Ελληνικά...

http://www.youtube.com/watch?v=T4qsNvvdzYs

Καλησπέρα σε όλους.

Nick Pitera

Night clubbing

Ο Αεροπόρος την 1η Ιουνίου του 2007 επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Scape, το οποίο και διεκδικεί με διαφορά το πρώτο βραβείο για τις πιο πολλές επισκέψεις σε ένα χρόνο (27) ενώ δεύτερο έρχεται το Kazarma (8 φορές) και τρίτο τo Sodade (3 φορές).

Επίσης σε διάστημα ενός χρόνου επισκέφτηκε τα ακόλουθα night clubs: Σιδεράδικο, Underworld, An club, Mao, Venti, Hall, Jolly, Salon de Oro, Γρανάζι, Moe, Mayo, Dada, Eli Ela. Να αναφέρω και το Cavo Paradiso στη Μύκονο?.. ας το βάλουμε κι αυτό.

Night clubbing ... Απαραίτητο για όλους εκείνους που θέλουν να ξεφύγουν λίγο απο τη ρουτίνα και την προβλέψιμη καθημερινότητα. Καλή μουσική και καλός κόσμος. Δεν παίζει ρόλο το μέρος. Και μόνο το άρωμα της εξόδου, η ένταση του πλήθους και ο παλμός μπορούν να σου γεμίσουν τις μπαταρίες για την επόμενη εβδομάδα.

Η ζωή είναι μικρή. Νέες γνωριμίες, περιπέτειες, εκπλήξεις, ανατροπές, φάσεις και αντιφάσεις, όλα μας τα κρύβει η νύχτα. Αξίζει να είμαστε σύμμαχοί της. Για πείτε μου και εσείς πού γυρίζατε ένα χρόνο..?

Σαν σήμερα ...

Βούτηξα πάλι στον απέραντο ωκεανό σου. Το νερό στέγνωσε επάνω στο δέρμα μου μα είχε αφήσει κάποια σημάδια. Πέρασε ένας χρόνος. Το άρωμά σου ίδιο. Τα χρώματά σου ίδια. Το βλέμμα σου άλλαξε. Όταν γνωριστήκαμε με φλέρταρες να μείνω. Κατάφερα και έφυγα. Με ήθελες κοντά σου. Σε χρειάζομαι. Το ξέρεις.

Σου μίλησα άσχημα. Σε έβρισα. Πάντα ήθελα να σε αφήσω. Πάντα είχα κάποιο λόγο για να μείνω. Όταν έφυγα μακριά σου το μετάνιωσα. Σε ξαναβρήκα. Ήσουν εκεί. Ξαναζώ ένα παλιό μου όνειρο. Κάτι λείπει. Είναι το πάθος. Είναι η μαγεία. Έχω μεγαλώσει. Έχεις αλλάξει. Ήθελα απλά να θυμηθώ. Συγγνώμη αν σε ενόχλησα. Δεν θα κάτσω πολύ.

Λέω να φύγω. Δεν μου πάει η καρδιά. Πρέπει όμως ...

Τί θέλει να πει ο ποιητής ?

Αυτό αγαπητοί μου φίλοι έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Δεν είναι δικό μου χειρόγραφο. Περιμένω τις θεωρίες σας ή την επεξήγηση των συμβολισμών. Άντε σας έβαλα σε σκέψεις πάλι :P

Καλό ΠΣΚ σε όλους!

The Catcher in the Rye

Όποτε περνούσα έξω απο το Central Park είχα την ίδια απορία. Το χειμώνα, που πέφτει η θερμοκρασία και παγώνει η λίμνη , πού πάνε όλες αυτές οι πάπιες?... Το είχα πραγματικά απορία.

Φαντάζομαι όλα εκείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιχνίδι σε ένα μεγάλο χωράφι απο σίκαλη. Χιλιάδες πιτσιρίκια. Και δεν είναι κανένας εκεί εκτός απο μένα. Εγώ στέκομαι σαν φύλακας, στο χείλος ενός γκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στον γκρεμό, θέλω να πω, αν τρέχουν και δεν βλέπουν πού πάνε. Πρέπει να πετάγομαι απο κάπου και να τα πιάνω.

Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα είμαι ο φύλακας στη σίκαλη. Είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να κάνω.. στα αλήθεια. Παραφράζουμε το ποίημα του Robert Berns, στο οποίο λέει " όταν ανταμώνεις κάποιον που έρχεται απο τη σίκαλη". Νομίζω θα ταίριαζε καλύτερα το " όταν πιάνεις κάποιον που έρχεται απο τη σίκαλη.."

"Εχω την εντύπωση οτι οδεύεις ολοταχώς σε μια τρομακτική πτώση. Ειλικρινά όμως δεν ξέρω τί λογής.. Μπορεί να είναι απο εκείνες τις πτώσεις, που όταν μπεις για παράδειγμα στα τριάντα, κάθεσαι σε ένα μπαρ και μισείς όλους όσους μπαίνουν μέσα... ή μπορεί να καταλήξεις σε κάποιο γραφείο και να πετάς συνδετήρες στην πιο κοντινή δακτυλογράφο. Δεν ξέρω.. καταλαβαίνεις καθόλου τί εννοώ" ?

Αυτή η πτώση που νομίζω πλησιάζεις πρέπει να είναι ένα ξεχωριστό είδος πτώσης, τρομερό. Ο άνθρωπος που πέφτει δεν μπορεί να νιώσει ούτε να ακούσει τον εαυτό του να γκρεμίζεται.. Αυτή η μοίρα περιμένει τους ανθρώπους που σε κάποια στιγμή της ζωής τους γύρευαν κάτι που δεν μπορούσε να προσφέρει το περιβάλλον τους. Ή που πίστευαν οτι δεν μπορούσε να τους το προσφέρει. Που έπαψαν να το γυρεύουν. Που παραιτήθηκαν, πριν καλά καλά ξεκινήσουν... με παρακολουθείς? - Μάλιστα κύριε. - Σίγουρα? - Ναι.

"Δε θέλω να σε τρομάξω. Θαρρώ πως σε βλέπω καθαρά να πεθαίνεις ευγενικά, με τούτο ή τον άλλο τρόπο, για κάποια υπερβολικά ανάξια υπόθεση.. Αν σου γράψω κάτι θα το διαβάσεις προσεκτικά" ? - "Ναι βέβαια" του λέω. Δεν γράφτηκε απο πραγματικό ποιητή.

Είναι γραμμένο απο ένα ψυχαναλυτή. Κοίτα λοιπόν τί λέει: ' Γνώρισμα του ανώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να πεθάνει ευγενικά για μια υπόθεση. Γνώρισμα του ώριμου ανθρώπου, είναι πως θέλει να ζήσει ταπεινά για αυτήν.΄ Σηκώθηκε και έβαλε ακόμα λίγο ποτό στο ποτήρι του. Είπα ευχαριστώ και το έβαλα στην τσέπη μου.

Ο φύλακας στη σίκαλη. Ένα έργο του J.D. Salinger. Δεν ξέρω ποιοί απο εσάς το έχετε διαβάσει, εγώ σήμερα το τελείωσα. Μπορεί να σας φανεί μονότονο σαν υπόθεση, αλλά την ουσία την ανακαλύπτει κανείς αφού έχει περάσει καμιά εικοσαριά κεφάλαια και 200 σελίδες... προς το τέλος δηλαδή. Υπομονή θέλει και χρόνο. Αξίζει να το διαβάσετε.

Περικοπές .. και διακοπές

Κάτω από τα όρια της φτώχειας ζεί το 18% των Ελλήνων, σύμφωνα με έκθεση της VPRC για τα ελληνικά νοικοκυριά. Η παρούσα έκθεση αποκαλύπτει ότι 1.600.000 άνθρωποι δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες με το εισόδημά τους με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να αναζητούν δεύτερη εργασία.

Οι συνταξιούχοι αναδεικνύονται σε «πρωταθλητές» φτώχειας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 11% των συνταξιούχων καταφεύγει στην περιστασιακή εργασία για να επιβιώσει, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς στηρίζονται στα παιδιά τους.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς ένας στους τρεις ιδιωτικούς υπαλλήλους (30%) στρέφεται στην οικογένειά του για να καλύψει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Πρόκειται για 550.000 ανθρώπους περίπου, εργαζομένους των 700- 1.000 ευρώ.

Σε χειρότερη μοίρα βρίσκονται οι δημόσιοι υπάλληλοι με μεσαία εισοδήματα οι οποίοι διεκδικούν τον τίτλο των «Πρωταθλητών του δανεισμού». Αυτή η κατηγορία εμφανίζεται να έχει τα υψηλότερα ποσοστά δανείων και καρτών και ταυτόχρονα νιώθει τη μεγαλύτερη πίεση για την αποπληρωμή τους.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της οικονομικής πίεσης, μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, αναζητούν δεύτερη δουλειά. Ένας στους πέντε δημόσιους υπαλλήλους ανήκει σ΄ αυτή την κατηγορία, ενώ δεύτερη δουλειά κάνει και το 15% των ιδιωτικών υπαλλήλων.


Την ίδια ώρα, το 41% των Ελλήνων δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα έστω για μία εβδομάδα διακοπών τον χρόνο, ενώ περίπου ένας στους τέσσερις κάνει περικοπές ακόμη και στο φαγητό. Αυτό σημαίνει οτι περίπου 4.500.000 Έλληνες φέτος δεν είναι σε θέση να πάνε διακοπές έστω και μια εβδομάδα..

Αξίζει να αναφερθεί ότι το συνολικό χρέος των Ελληνικών νοικοκυριών σε χορηγήσεις πιστωτικών καρτών και καταναλωτικών δανείων, ξεπερνά τα 30 δισ. ευρώ. Αυτό συνεπάγεται με 1.500.000 πιστωτικές κάρτες και 2.500.000 καταναλωτικά δάνεια που παραμένουν ανεξόφλητα!

Αντίο Νίκο ...

"Τρία πράγματα φοβάμαι στη ζωή. Τη μοναξιά, τη φυλακή και το θάνατο... Υπάρχει ένα είδος εφιάλτη που βλέπω πιο συχνά. Ότι έχω ξυπνήσει –και είμαι σίγουρος μέσα στον ύπνο μου ότι είμαι ξύπνιος– και δεν μπορώ να κουνηθώ, και αυτό είναι φυσικό αφού κοιμάμαι".

"Όταν ήμουν μικρός, διάβαζα τον «Δράκουλα» του Στόουκερ. Μάλλον, με πήρε ο ύπνος και έπεσε το βιβλίο δίπλα μου. Ονειρεύτηκα, λοιπόν, ότι ερχόταν καταπάνω μου ο Δράκουλας, τον οποίο τραβούσε το βιβλίο. Ήταν φρικτό. Αλλά έχει και μια ηδονή ο τρόμος".

Ξημερώματα Τετάρτης 4 Ιουνίου. Ο Νίκος Σεργιανόπουλος βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παγκράτι, γυμνός μέσα σε μια λίμνη αίματος. Εκδίκηση ή πάθος? Στέρηση ή υστερία? Μια προσωπικότητα. Ενας άνθρωπος. Ένα βλέμμα. Μια ζωή.

Δεν είναι ο τόπος. Είναι ο τρόπος. Δεν είναι το μέσο. Είναι το άμεσο. Δεν είναι η δόξα. Το τέλος είναι άδοξο... Αντίο Νίκο.

Αλήθεια ή ψέματα?

Tell me lies.. tell me sweet little lies!

Μετά απο πρόσκληση του Αλεξάκη και του Equilibrium αποφάσισα να συμμετέχω και γω σε αυτό το παιχνίδι, τροποποιώντας κάποιες παραμέτρους. Θα σας πω 4 ιστορίες. Μπορεί και οι 4 να είναι ψέματα, μπορεί και οι 4 να είναι αλήθεια. Μπορεί μία, μπορεί δύο. Αφήνω λοιπόν τη φαντασία σας να οργιάσει και αφού ακούσω τη γνώμη σας, θα ανακοινώσω τις απαντήσεις.

#1. Ήταν 4:00 τα ξημερώματα όταν άκουσα ένα πυροσβεστικό όχημα να σταματά κάτω απο το σπίτι μου. Ήταν εμπρησμός. Κάποιος είχε βάλει φωτιά σε ένα αυτοκίνητο. Όταν κατέβηκα να δω τί είχε γίνει, ποιόν λέτε να αντίκρισα! Τον Αλέξη Γεωργούλη! Μου είπε οτι περνούσε τυχαία, είδε τη φωτιά και κάλεσε την πυροσβεστική. Συστηθήκαμε και υποσχέθηκα να τον δω στο θέατρο.

#2. Έχω πάει για καφέ με την πανέμορφη σύζυγο του Άδωνη Γεωργιάδη, Ευγενία Μανωλίδου. Την είχα ακούσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Την κάλεσα στο στούντιο να της μεταφέρω τις εντυπώσεις και τις ευχές μου, ανταλλάξαμε κινητά και μετά απο λίγες μέρες βρεθήκαμε. Της έδωσα να ακούσει ένα δικό μου ορχηστρικό έργο. Ήταν πολύ ευχάριστη προσωπικότητα και έχουμε κρατήσει επαφή.

#3. Στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, συμμετείχα ως εθελοντής ερμηνευτής, τραγουδώντας τον Ολυμπιακό ύμνο με τη χορωδία. Ήταν μοναδική εμπειρία για μένα. Έχω φυλάξει εκτός απο την πολύχρωμη στολή του εθελοντή, και το καρτελάκι με τη διαπίστευσή μου.

#4. Αυτό που με προβληματίζει και το εκφράζω πολλές φορές στους φίλους και την οικογένειά μου, είναι οτι ποτέ δεν έχω εισαχθεί σε νοσοκομείο. Δεν έχω σπάσει ποτέ στη ζωή μου ούτε χέρι, ούτε πόδι, ούτε έχω φορέσει ποτέ γύψο. Επίσης την τελευταία πενταετία δεν έχω ανεβάσει ποτέ πυρετό.. Μήπως είμαι ο Αντίχριστος?

Θυμηθείτε. 4 αλήθειες, 4 ψέματα. Μπορεί ένα απο αυτά να είναι ψέμα. Μπορεί ένα απο αυτά να είναι αλήθεια. Μπορεί και τα 4. Περιμένω..

Η απάντηση σε λίγες μέρες :)