Όποιος τη νύχτα περπατεί...

#1. Λάσπες και σκατά πατεί... #2. Όλα τα ωραία ζει...

Αναλόγως των εμπειριών σας.. μου απαντάτε. Εγώ για άλλο λόγο έφτιαξα το post. Γυρνώντας στο σπιτάκι μου το βράδυ, είχα μια πολύ όμορφη φιλοσοφική συζήτηση με ένα φίλο μου... περπατούσαμε υπό το φως της σελήνης και μιλούσαμε... έτσι λοιπόν θα σας παραθέσω κάποια ενδιαφέροντα σημεία της συζήτησής μας.

Εκείνος αυτή τη στιγμή έχει σχέση αλλά μου εξηγούσε το πόσο δύσκολο ήταν να χτιστεί όλο αυτό το οικοδόμημα. Η ουσία τελικά είναι ότι αγγίζουμε την πληρότητα όταν καθένας από εμάς κλίνει το φάκελο που ονομάζεται "εμπειρίες"...

Είναι αλήθεια τραγικό να εμφανίζεται κάτι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ο καθένας για τους λόγους του αποφασίζει να τα παρατήσει... τα παραδείγματα από βιώματα φίλων είναι άπειρα... για το πώς λειτούργησε το "timing".

Κλίνει τον 3ο χρόνο στη σχέση του αλλά πραγματικά τίποτα δεν ήταν εύκολο για να στερεωθεί και "να δέσει" το όλο θέμα. Υποχωρήσεις.. συμβιβασμοί.. παρεξηγήσεις.. τσακωμοί.. πάνω από όλα όμως ένα υπόβαθρο που έχει ως συστατικό τη ΦΙΛΙΑ και την ΑΓΑΠΗ.

"Είναι προτιμότερο να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες"... Αυτό Βέβαια δεν αφορά ακραία παραδείγματα τύπου- sex χωρίς προφυλακτικό- αλλά όλες αυτές τις μικρές καθημερινές απορίες που φιλοσοφούμε τις καταστάσεις για το άν πρέπει να κάνουμε κάτι ή όχι. Όλοι είμαστε λίγο πολύ φιλόσοφοι.

Όποιος θέλει να κοιμάται ήσυχος... κάνει τελικά αυτό που θέλει. Πολλές φορές σκεφτόμαστε το "άστο μωρέ καλύτερα" αλλά ίσως τελικά ΑΞΙΖΕΙ να γίνει, έστω κι αν θεωρείται ανούσιο. "Να πάω να του μιλήσω?... να του στείλω sms? ... να τον πάρω τηλέφωνο?..." όλες αυτές οι απορίες έχουν απάντηση το "ΝΑΙ" γιατί πολύ απλά χάνουμε την αυθεντικότητα της στιγμής.

Ύστερα από μια μάχη, το μετάλλιο ανήκει σε αυτόν που τόλμησε, πάλεψε, έτρεξε, πόνεσε και μάτωσε.. κάπως έτσι είναι και οι σοβαρές σχέσεις. Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς τόλμη, επιμονή και αυτοθυσία... ΠΑΘΟΣ... και φυσικά ΕΡΩΤΑ. Τι έχετε να πείτε?

Καλή εβδομάδα σε όλους...